How to Disappear
Completely
That there
That's not me
I go
Where I please
I walk through walls
I float down the Liffey
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
In a little while
I'll be gone
The moment's already passed
Yeah it's gone
And I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
Strobe lights and blown speakers
Fireworks and hurricanes
I'm not here
This isn't happening
I'm not here
I'm not here
Irratsaio honi
buruz idaztea aurretik idatzitako beste edozeri baino gehiago kostatu zait.
Azterketetako lehen astean grabatu nuen, azterketa egin osteko goiz batean, eta
otsailaren 10ean emititu zen zuzenean. Beraz, aste pare bat egitetik emititzera
eta hortik post hau agertu den arte, beste aste pare bat ia. Beraz, hilabete
inguru prozesu dena bukatu den arte. Gutxi gora behera.
Aurreratu nizuen
bezala, How to disappear competely izeneko abestiaren inguruan aritu naiz,
ideiak hartu eta testu batean halamoduz jarri eta Radiohead-en abestiari lagun
egiteko musika aukeratu dut. Ez dago esan beharrik abesti hau kid A izeneko
disko zoragarri baten barnean aurkitzen dela eta disko hau izan zela talde
honek gauzatu duen iraultza bakarra, aurretik egindako guztiarekin apurtu eta
musikari dimentsio berri bat eman ziona. Aukera bat eman behar zaion disko
horietakoa.
Idazteko gogoa
joan zait jada, beraz, gehiago jakin nahi baduzue idatzi eta zalantza guztiak
argituko dizkizuet.
¿CÓMO DESAPARECER COMPLETAMENTE?
Es una gran incógnita esto de desaparecer. Todo puede desaparecer, en
apariencia, pero puedes hacer que aparezca de nuevo. Y solo hay una cosa que no
se puede hacer desaparecer, el sentimiento hacia una persona.
Desaparecer. Hacer que desaparezcas. Desaparecer. Hacer que desaparezcas.
Desaparecer. Hacer que desaparezcas. Desaparecer. Desaparecer. Desaparecer...
Es más fácil desaparecer que hacer que desaparezcas. O es mejor hacer que
desaparezcas que desaparecer, ya que desaparecer completamente y seguir con
vida no es nada fácil. Solo esta al alcance de unos pocos ilusionistas que
desaparecen de un escenario, después de haber sido introducidos boca abajo y
encadenados en un ataúd de cristal. Pero estos no desaparecen completamente.
Aparecen un rato después en el escenario de nuevo, intactos. Existe otra manera
de desaparecer que es cambiar de hábitat, migrar a otro lugar más cálido
(cualquiera de los significados de cálido vale para este caso). De esta manera,
desaparece todo lo queno sea uno
mismo, queda en un lugar en el que no existes, por lo cual se tiende a pensar
que todo lo relacionado a la persona deja de existir también. En realidad, a
esto se le llama huir y nada desaparece, una parte se queda en el lugar de origen
esperando y la otra te persigue allá a donde vayas, sin que nada se solucione y
complicando aun más las situaciones.
Solo una cosa desaparece y no vuelve jamás, un instante, pero se mantiene
en el recuerdo. Y los recuerdos son, manipulables al 100%, expuestos a la
degradación del tiempo, cambian de forma hasta perder toda similitud con el
recuerdo original. Por eso desaparece completamente, sin embargo, necesita
tiempo para hacerlo, por lo menos 4 meses, 2 años y un día.
Hacer que desaparezcas y que sigas con vida es difícil también. Es triste
pero es más fácil matar a una persona que solucionar los problemas que pueda
provocar en ti sin hacerlo. Yo no quiero que nadie muera, quiero que
desaparezcamos el uno para el otro con el mínimo daño posible para ambos.
Desaparecer completamente. Volver a ser dos extraños que no pasan del hola hola
agur agur. Romper todo lo que hemos construido.
Construir. Destruir. Deconstruir.
Sí, la palabra seria esa, deconstruir. Hacer el camino hacia atrás para
crear algo distinto a lo que teníamos en un inicio. Pero es difícil coger la
nada y deconstruirla. Me explico. No se puede deshacer lo que no se ha hecho.
Me parece que he de ser mas explicito. Quiero romper con algo que no es mas que
una dinámica, un proyecto, un sentimiento. Dejar a tu pareja al lado de esto es
pan comido. En toda rotura hay fisuras primero, y siempre se rompen las cosas
por las zonas donde se encuentran estas fisuras. Yo no he tenido fisuras, todo
ha sido tan lineal que aburre. Todo reiterativo. Repeticiones de un mismo
comportamiento. Como si fuese un bucle sin orden aparente repitiéndose hasta la
extenuación. Y esto aburre.
Aburre de tal manera que la maquina de pensar se pone en marcha y no para.
Y pienso, pienso y pienso. Hasta que un día me aburro hasta de pensar, pero no
puedo dejar de pensar porque entonces dejaría de ser yo. Para arreglar esto de
alguna manera empiezo a sacar conclusiones. La primera, que no voy a dejar que
me jodas mas, aunque lo hagas sin querer, aunque lo hagas de una manera que no
puedes evitar. La segunda, que voy a dejar de verte, para así intentar
desaparecer y hacer que tu desaparezcas. La tercera, no sé cual es la tercera.
Ya la he olvidado, así que habrá que empezar a pensar de nuevo.
Pensar en como decir adiós a algo que todavía no ha empezado. Y no puede
desaparecer algo que no ha existido.
Ez da aurretik agertu, atzetik dago, gainera linkak jarrita. Informatikak ere askotan engainatzen nau, ezjakintasunaren errua. Hemen aurkituko duzue laugarren atalari buruzko informazioa: 90seg 4.0
Por tzierto, hurrengorako materiala prest baina oraingoan aldaketa dator: 90seg Punk.0 jejeje.. Punkarrada pila bat bildu dot ta irteeria ematia nahi jat (por mi época punk a los doce-trece años!!). Esto iría metido en un bocadillo de tipo nube que indica pensamiento en los comics. Para que tengáis una imagen visual del pensamiento.
Bukatu da azterketa garaia eta azkenean, askatasun zati bat neureganatu dut. Azken aldian alde batera utzita nuen praktika hau, blogak alimentatu eta guzti hori. Programak aurrera jarraitu du baina ez da hemen horren berririk eman. Azkenaldian izan diren iratsaioak 90seg serieko hirugarren atala (90seg 3.0 izenekoa, nahiz eta orain dakidan gauzekin 1.3 bezala definituko nuen, baina hori beste istorio bat da; aurreko postean eskuragarri informazioa), laugarren atala, oraindik publikatu gabea baina hurrengo post-a izango dena (gaur bertan!) baina guztiz editatu gabe. Linkak jartzea prometitzen dut baina laga denbora bat, mesedez. Gainera, nahiko berezia izan zen, ikusiko duzue (google reader erabiltzen baduzue ikusi duzue jada). Eta aste honetan uhin bidez espazioa zeharkatzen egon dena, Como desaparecer completamente? izenekoa, oraindik ezer idatzi gabe hori buruz. Bueno, testua egina eta bukatua dago baina ez dut hemen jartzeko astirik eduki. Hori ere egingo dut, lasai, pazientzia puxka bat besterik ez. Aurrerapen bat, Radiohead taldearen Kid A izeneko diskotik How to desapear completely izeneko abestiaren inguruan sortutako ideiak. Ez da gutxi!
Serie honen hirugarren atala emititzen dago jada! Zuzenekoa urtarrileko lehen egunetan egin zen 90seg 2.0-rekin batera, baina orain errepikapenak entzun ahal dituzue. Jarritako musikari buruz, euskal presentzia nabarmen haziko zela esan nizuen, badira errepikatu dutenak, badira talde berriak ere,... Onena lista guztia jartzea dela uste dut, horrela irudi garbi bat izango duzue.
Ez dakit zenbat abesti izango diren baina aniztasuna nagusi, euskal ordezkariak ere ageri dira, munduko hainbat lurraldetakoak ere, ... Espero dut lista ikusita ulertuko zenutela ahotsaren kontu hori. Honekin serie hauek itxitzat ematen ditut material berria aurkitu arte, aurkitzen badut. Nire diskoen artean zaila ikusten dut gehiago aurkitzea, disko berriak eskuratu beharko ditut, edo horrelako abestiak nolabait lortu.
Askotan nahikoa da pertsona baten presentzia irratsaio bat berezia izateko. Ez da beharrezkoa pertsona horrek hitz bat ere ez esatea, entzuleak bere ahotsa entzutea pertsona hori hor dagoela jakiteko. Azken programa honetan Eneko izan nuen nire alboan, aspaldiko garaietan bezala. Ez dakit aspaldiko esatea oso egokia den orain dela urte bete pasatxo jaio zen irratsaioari buruz hizketan ari garenean, baina programa asko izan direla iruditzen zait bakarrik egin ditudanak. Hasieran bezala, hori da egokiena. Enekoren presentziaz aparte, ez zen ezer paranormalik gertatu. Saioa oso musikala izan zen, Xabier Montoia eta beste idazle batzuen poemak ere hor egon ziren, egileek beraien ahotsez irakurriak. Hemendik aurrerako programak, otsaila erdialdea arte, ez dakit nolakoak izango diren. Agian ez ditut egingo eta agian inoiz izan den irratsaiorik kaotikoena egingo dut, beraz, ez ezazue ezer espero eta espero ez duzuena izango duzue.
Azken aldian ez dut askorik idatzi blog honetan. Esan nizuen aurretik
ere irratsaio honek konstantzia zer den ez zekiela, eta oraingo honetan
argi gelditu dela uste dut. Blogean idatzi ez baina blogen inguruan
hainbat berriketa saio edukitzea suertatu zait, beste tresna batzuk ere
ezagutu ditut eta nire burua martxan ipini da hauei aplikazio
desberdinak aurkitzeko, baina lasai, izango duzue guzti honen berri
ordua heltzen denean. Momentuz, 90 segundutik behera irauten duten
abestiei buruzko bigarren atala eskeintzen dizuet. Esan beharra dago
programa hau berandu heldu zela, ez zelako iragarritako egunean egin.
Bigarren atal hau, hirugarrenarekin batera egin zen ia ia, gaueko
iluntasunaz baliaturik furtiboki (beste irratsaio batzuen emisioa
galaraziz). Bertan beste hainbat proposamen interesgarri biltzen dira.
Batzuk errepikatu egiten dute lehen emanalditik, Aphex Twin, David Holmes, El Club de los Poetas Violentos, John Lennon, Pearl Jam, Massive Attack eta The Distillers esaterako. Beste batzuk ordea, lehen aldiz sartu dira: White Stripes, The Supersuckers, Ramones, Pixies, Undertones, Squarepusher, Piratas, Mogwai, Hedtrip, Moby, Guateque All Stars eta Los Fresones Rebeldes besteak beste. Euskaldunen artean bakarra berriz ere, Bergaratik laster azalduko den talde bat gainera, Naiz Roxa izenekoa. Bakarra baina bi abestiz bere presentzia izan duena. Eta
hurrengoan zer? Zenek daki. Hirugarren atala prest dago. Aurrerapen
bezala zera esango dizuet, euskal presentzia nabarmen handituko dela,
Bergarako talde bat ere bertan aurkituko duzue. Hala ere, ezin dut
ziurtatu noiz izango den hirugarren atalaren emisioa. Laugarren
baterako ere materiala gertu dut jada, beraz, hasieran nuen trilogiaren
ideia baztertu dut eta zerbait luzeagoa izango dela dirudi.
Bostgarrenik egongo den denborak esango du. Gainera, beste testu bat
lantzen ere banabil (bere izenburua:¿Como desaparecer completamente?)
eta ideiak trumilaka sortzen zaizkit kaskezurrean barrena, guztiak
lantzea ia ezinezkoa iruditzen zait, ... Aurreko batean ere esan nuen
irratsaio honek linealtasuna zer den ez dakiela, beraz, zer egingo
dudan hurrengo saioan asmatzea ezinezkoa da. Baita niretzat ere. Onena pantailatik irten eta irratia piztea izango da, pantailatik kanpo ere bizitza existitzen baita.
Irratsaio hau zeureganatu nahi baduzu, egin klik hemen
Beste aste batez ere bixamonaren inguruan hizketan. Igande honetan ere bixamona mentala izan nuen, aspaldi honetan eduki dudan gogorrenetarikoa. Pentsatzeko makina martxan ipini zen eta ez nuen nire burua irratsaio bat egiteko gai ikusi. Egia esan, ikusi ere ez nuen egin nire burua, nondik zebilen asmatzen eman nuen eguna eta ideia guztiak bere lekura eramaten nahiko lan izan nuen. Beraz, hurrengo iganderako utziko dut irratsaioaren asuntoa, nahiz eta aste honetan zela izango naizen asmatzea zaila egiten zaidan.
Aspaldidanik iruditu zaizkit diskoetako abesti motz horiek oso deigarriak eta hauekin zerbait egin behar zela pentsatu nuen (pentsatu nuen! oso ondo!). Eta egin. Irratsaio hau egiteko 90 segundotik behera irauten duten abestiak soilik erabili ditut, eta denetik aurkitu daiteke, ez hardcorea edo punka bakarrik, nahiz eta hauek ere presentzia izan duten. Minor Threat, The Distillers edo Mr. Bungle-en erritmo azkarrak; Massive Attack, Aphex Twin, Berg Sans Nipple edo Digitalism-en elektronika bere zentzu zabalenean; Cocorosie, Clap Your Hands And Say Yeah edo Mum-en edertasuna, Sole edo El Club de los Poetas Violentos-en hitz neurtuak; The Beatles, Neil Young eta John Lennon klasikoen ordezkari bezala; Playdoh, The Mars Volta, Pearl Jam, The Locust, Fine Before You Came, Fun Loving Criminals, Blur eta beste asko. Euskaldunen ordezkari bakarra, baina zelakoa, Lisabö.
Datuak gustatzen zaizuenentzat, iraupen maximoa argi dago, 90 segundu, eta minimoa, 18 segundu!! David Holmes-en The Free Association izeneko disko bateko abesti bat, Start of Something. Izen kuriosoa, bigarren zatia izango baitu irudirik gabeko film honek. Abenduaren 30ean izango da hori eta zenek daki, agian ni ere trilogien negoziora apuntatuko naiz eta hirugarren zatiarekin osatuko dut pelikula hau. Hala ere, zuek banintz ez nuke Errege Egunean horrelako programarik esperoko, Bixamona inguruan ibiliko baita eta nork daki zer egingo dudan egun horretan.
Momentuz, lehen zatiaren estreinaldia 2007ko abenduaren 23a izan da eta bigarrenarena 2007ko abenduaren 30a izango da. Hirugarrena (egiten bada (ez dakizue zenbat nekatzen duen horrelako programa bat egiteak)) ez dakit noiz izango den. Abisatuko dizuet hemen bertan.
Aurreko astean bixamonari buruz idatzi nuen hemen bertan eta horrek
gehiago idazten jarraitzeko gogoa sartu zidan gorputzean barrena.
Horrela sortu zen "El poso borroso" izeneko testu hau, nahiko musika
lasaiaz musikatua izan dena. Beste programa lasai bat 2007ko abenduaren
16an egindako hau, bixamona guztiak ez baitira egun bakarrean pasatzen.
Baliteke oraindik ere horri buruz idazten jarraitzea, baina badakizue
irratsaio honek linealtasuna eta konstantzia zer den ulertzen ez duela
eta hurrengoan zer aurkituko duzuen asmatzea zaila dela, baita
irratsaioa egiten duen pertsonarentzat ere, hau da, niretzat.
EL POSO BORROSO
Señoras y Señores, hoy tengo resaca. Sí sí, tengo resaca, o aje, o
clavo, o como querais llamar a esa especie de enfermedad que suele tener el ser
humano cuando sale de noche y se excede en el consumo de alguna droga, o
varias. Es una enfermedad bastante personal esto de la resaca. A unos les duele
el estomago, a otros los riñones, a otros la cabeza, a otros nada en particular
pero todo en general, otros parecen que estén sedados... a mí me suele pasar de
todo. Lo más normal suele ser el encefalograma plano, aunque a veces viene
acompañado de un malestar generalizado a todo el cuerpo. Las peores suelen ser
las que me agitan cuerpo y alma. Sobre todo alma.
Dependiendo de como haya ido la noche suele haber un poso un tanto
borroso de las sensaciones experimentadas. En estos casos intento leer estos
posos como si fueran de café y yo fuese un adivino cualquiera. Vamos, que
intento bucear en las lagunas mentales que se crean para poder rescatar del
fondo algún recuerdo claro. Lo peor es que no suelen ser recuerdos del tipo
“¿qué canción fue la que nos pusieron en tal bar que me gustó tanto?”, sino que
suelen ser del tipo “¿por qué me siento tan extraño si realmente no pasó nada
ayer por la noche?”. Esto no suele ocurrirme usualmente pero hay contadas
ocasiones en las que me levanto al día siguiente con esta sensación de
confusión, con estos posos tan extraños.
Lo más curioso suele ser que estos posos son creados por personas con
las que tengo la oportunidad de estar en el transcurso de la noche. Hay veces
que un encuentro casual de unos pocos minutos, el cruce de unas pocas palabras,
es suficiente para crear el poso, aunque en el momento no note nada. En otras,
el hecho de pasar toda una noche con alguien, conversando, bailando o haciendo
el indio por ahí va creando ese poso poco a poco. Y lo peor es que lo veo
venir. Ya sé que al despertar voy a tener este tipo de comeduras de cabeza, sin
embargo, no puedo evitarlo.
No me gusta despertar así. Un pensamiento que se repite una y otra vez.
Un pensamiento basado en sensaciones que no tengo la seguridad de haber
sentido. Sensaciones que necesitan ratificarse para poder decidir que hacer al
respecto.Si realmente hay algo que
hacer, que no suele haber.
Casi siempre son imaginaciones mías. Invenciones mentales. Ficción.
Irratsaio hau jaitsi nahi izanez gero klikatu hemen
Blog hau Itzali Telebista irratsaioa osatzeko tresna bezala jaio da. Bertan lantzen diren testuak eta landuko ez direnak aurkituko dituzue, baita irratsaio desberdinak zeuenganatzeko aukera ere. Orain, entzule zareten horiek, parte aktibo izateko aukera ere edukiko duzue, testuen eta irratsaioen gaineko iritzia zuzenean eman dezakezue eta. Beraz, epaitu nazazue zuen sententziak bertan idatziz, gustura hartuko ditut eta.
