Josu Leokanne (blog zaharra)

Ongietorria, omenaldia eta otoitza.

Malenen blogak Simone Begiristain eta Rikardo Aranbururen itzuleraren berri eman digu gaur. Domekan entzun nuen omenaldia egingo zitzaiela. Bi preso hauen etorrerak biziki poztu nau. Batez ere Simonerena, musika irakasle izan bainuen Iturburun.

Iturria:etxerat.nfo

Bake prozesuak preso gehiagoren etorrera ahalbideratuko du. Eta hau askorentzat mingarria izango da, baina hala behar du izan. Egoera ez da normalduko presoek legalki bete behar dituzten kondenak betetzen badituzte. Egia da hildakoei errespetua zor zaiela, baina egoera konpondu behar dugu beste hildakorik inoiz gehiago egon ez dadin.

Zentzu horretan, asko poztu naiz Simoneren etorreraz enteratu naizenean. Kartzela ez dago betiko kondenak egiteko, txarto jokatu dutenak egoki bergizarteratzeko baizik, eta hortaz, pozgarria litzake preso hauek, beste batzuek egin duten bezala, haien jokabidea ez dela gizalegezkoa izan onartzea, ETAren erahilketengaitik barkamena eskatzea; borroka armatua bidea ez dela argi eta garbi uztea.

Bestalde, Espainiako penitentzia-politikaren zapaltzalekeria ere salatu behar dugu guztiok, kartzelan dauenek badituzte bere kondenak eta kartzeleroak ez dira nor kondena horien gainetik presoak zapaltzeko. Horiei aginduak eman dizkietenei ere argi eta garbi esatea giza-eskubideak errespetatzea Espainiako Konstituzioaren gainetik mantendu behar den printzipio multzoa dela eta hortaz ezin dela giza-eskubide bakar bat ere ahaztu.

Barkamen asko zor dira gure herrian. Ez gara denok zain geratu behar: denok daukagu barkamenen bat eskatzeko, eta denok uste dugu bestea dela hasten hasi behar den lehena. Zerren zain?

Atzera itzuliz, bere etorreraz poztu naizela esan dut, eta mantentzen dut. Batzuk pozaren pozez izango dira. Lagunak, senideak, eta baita neurri batean bere ideiak konpartitzen dituztenak, eta poz hori azaleratzeko ongietorria emango zaio, ohitura denez.

Hala ere, ez dira gauzak bere tokitik atera behar. Gauza bat da ongietorria egitea, eta beste gauza bat omenaldia egitea. Domekan entzun nuen Simonek omenaldia izango zuela. Eta neure buruari galdetzen diot zergatik.

Sufritu du kate lazgarria, bai, eta ez dut inondik inora esango kartzelan jasotako torturak merezi zituenik. Tortura ez da inondik inora justifikagarria eta denok bat egin behar dugu inposizio modu horren aurka. Baina horrek guztiak Simone heroi bilakatzen al du?

Gure gizartean ohitura xelebre bat dugu sufritu dutenak heroi bihurtzeko.

• Batzuk, ETAk erahilak izateagaitik, bere herrietako seme-kuttun izendatuak izan dira.
• Beste batzuk, kartzelatik irtetzean, Olinpiadak irabazi balituzte bezala dira ongietorriak.

• Eta berdin hainbat kasu arrarorekin.

Omenaldia ixilean egiten dugu askok, gure herri hontan ixilpean eta anonimotasunean gatazka politikoaren alde gordin eta maltzurrena, armatua alegia, sufritu dutenen alde otoitz egitean.

• Autodeterminazioaren aldeko manifestazio baten poliziaren zapalketa jasan duten pertsona anonimo guztiak.
• Baina baita borroka armatua bidea ez zela ulertuz, gatazkan partaide izan nahi ez duten horiek, Joxe Mari Korta bezala ez ordaitzeagaitik beldurra izan duten horiek.

• Eta guzti horien familiak.

Ez daitezela presoak betiko kartzelan gera. Baina ez daitezela ixilpeko sentimendu horiek betiko euskaldunon bihotzetan kartzelaratu.

Ongietorri, beraz, Simone eta Rikardo; eta ia laster euskaldun GUZTION askatasuna lortzen dugun, euskaldunon askatasunak bakarrik ekarriko baitigu Euskal Herriaren askatasunaren alde bide zuzenetik borrokatzeko aukera.