Josu Leokanne (blog zaharra)

Supermerkatura joan naiz ardoa erostera. Etxera heltzean amari erakutsi eta azaldu diot nola hainbat pertsonari eskatu diedan aholkua. Lagun bati, Coca-cola nahasteko zein zen hobea: botila ala tetra brika. Txikitero bati, ardo beltz gustokoena ea zein koloretako botilan datorren: txuria ala berdea. Jatetxe batekoek esan didate tapoia baino, kortxoa dotoreagoa dela. Botilaren itxuran nabaritzen da ardoaren maila. Edo hori da, behintzat, ustez kulturaren alde lan egiten duten batzuek uste dutena. Nik botila diztiratsua nahi nuen. Etiketa dotoreduna. Ardo botila politena aukeratu dut eta pozik joan naiz etxera botila inauguratzera. Ama, bi amamak, izeba-osabak, bizilagunak, koadrilakoak... denak gonbidatu ditut ardo botilaren irekitze ofizialera, eta denak daude zain, ea zer erakutsiko diedan.

Botila ireki eta... ez dago ardorik! Gonbidatuen artean Udal politikari bat dago, harridura aurpegiz. Eta normala da harritzea. Ez da normala gertatu zaidana. Edukiontziari begira eta begira, edukirik ez zegoela ez naiz konturatu. Baina akaso kontakizun honek ez luke Udal politikaririk harritu behar. Coliseoarekin berdin gertatu da. Lan handiak eraikinarekin eta izugarrizko ekipamenduak... baina non dago botilaren ardoa, barrukoa? Botilan zegoen likidoarekin bete dute Eibarko kanpoko piszina erraldoia, ala?

Josu Mendicute
Gaztekitto, 2007-I-26