The Indezents bloga >>

Nahastu, nahastu eta nahastu. Horrela ibiltzen gara normalean hortik zehar bazterrak nahastu eta nahastu. Etxean, nahasten; sukaldean, nahasten; kalean… zer sanik ez; kiroletan, gutxi (bihar hitz egingo dugu horretaz) eta klasean ere, ba nahasten noski.

Hala ere, sona txarra duen hitza da nahasketa: Berezko forma duen zerbait hartu eta aldatu, beti ere beste elementu batzuk gehituaz, eraldatu alegia. Zerbait idatzi duzu eta zuzentzailearen eskuetatik igaro ondoren beste gauza bat da, nahastu egin dizute egindakoa, jada ez da zuk kontatu nahi zenuena (hori ez da blogetan gertatzen, eskerrak). Neska batekin hizketan zabiltz eta bere laguna, edo zurea (jende gaiztoa dago munduan zehar) agertzen da, nahastu zaituzte, jada ezin esan ez egin esan eta egin beharrekoak. Badira ordea, nahasteko izugarrizko habilezia dutenak ere. Oraingo honetan, musikaz ari naiz.

Kantu klasikoak, mitikoak, urteen poderioz jainkotasun aura bat eskuratu duten kantuak. Ikutuezinak dirudite, beldurra ematen du bersionatzen hasteak ere baina, batzuetan, emaitza zoragarriak jaiotzen dira grabazio zahar hauei, gaur egungo teknonolgiek ahalbideratzen dituzten makina bat trikimailu gehituaz.

Mezu hau trilogia bat izango da (modan dagoelako, galdetu bestela borthuzairi). Nik kuttun ditudan hiru nahasketa proposatuko dizkizuet bertan baina mezu hau, irekia izango da. Proposatu ezagutzen dituzuen abesti klasikoen nahasketa hoberenak (onak bakarrik, pitufo makineroek ez dute balio). Ea zerrenda luze bat osatzen dugun denon artean.

Lehengoa latza, Janis Joplin eta bere Mercedes Benza. Gozatu.