Aurreko batean, sarean murgilduta nebilela blog interesgarri batekin topatu nintzen. Zirikatzen izena du eta beste gauza batzuen artean, teknologia berriez hitz egiten du.
Gustora aritu nintzen blogeko post ezberdinak irakurtzen baina gaurko mezu hau idaztera eraman nauenak pare bat dira zehazki. Bertan, Iker (horrela izena du tipoak) iTunesaz ari zen eta gomendio eta datu ezberdinak eskaintzen zituen Appleren promarentzat (bideo eta guzti).
Hauen artean, azkenaurreko bertsioko aldaketa bat berezko egoerara itzultzeko modua azaltzen zuen. Lehen, liburutegiko fondoa beltza zen eta azkenaurreko bertsioak zurian biurtu zuen. Azken bertsioak ordea, aukera ematen omen du fondoa beltzera itzultzeko.
Niri egia esan, ez zait axola fondoa zuria izatea eta ez dakit oraintxe jetsi dudan azken bertsioarekin beltzera itzuliko dudan ere. Hala ere, post hau irakurriz iTunes programatik gustatzen ez zaidan gauza batez konturatu naiz eta gustatuko litzaidake aldatu ahal izatea.
Iker ordenagailuan dugun iTuneseko liburutegiaz ari zen postean (hemen zirikatzen blogetik lapurtutako argazkia).
Baina ni, iPodeko liburutegiak arduratzen nau gehiago (ez dut musikarik ordenagailuan, dena iPodean dago). Bista askoz ere sinpleagoa du eta gustatuko litzaidake ordenagailuko liburutegiaren bista berdina eduki ahal izatea. Berez, ez litzateke arazorik izan beharko (diska azal guztiak iPod barruan daude) baina ezin da egin eta egia esan, asko hobetuko luke programa.
Ba horixe, ea Appleko norbaitek post hau irakurtzen duen eta kaso egiten didan…
Beste batzuetan esan dizuedan moduan, aspaldian ez dut telebista gehiegi ikusten. Gauetan besterik ez naiz jartzen bere aurrean eta azkenaldian, gau batzuetan ere, ordenagailura jotzen dut.
Hala ere, gustoko izaten dut gauero albistegiren bat ikustea eta Julio Ibarraren garaietatik, ETB2ko Teleberria izan da nire aukera. Beste albistegi batzuk ere ikusi izan ditut urte hauetan eta agian, horixe izan da ETB2koa aukeratzen jarraitzeko arrazoia.
Beste kateetako albistegiak España Directo bat gehiago besterik ez dira; morboa, hilketak, bitxikeriak, interneteko bideoak, morboa, modako famatuak, bitxikeri gehiago, beherapenak, morboa, gomendio estetikoak, moda, morboa eta… ah bai! Morboa.
Ba aspaldian ETB2ko albistegia ikusi baduzue beste España Directo bat besterik ez dela konturatuko zineten (España esan dut bai, ez Euskadi, badakit…). Bukatu da politika, bukatu dira inporta duten gauzak, bukatu da jendeari bere herrialdean zer gertatzen ari den kontatzea.
Oraindik ez dut Egunkaria auziaz fundamentuzko erreportairik entzun (pasadaz egunen batean agian), zenbait gizarte talde erabat desagertu dira (Euskal Herritik alde egingo zuten Patxi Lehendakari ikustean?) eta zer esan albisteen aukeraketez… Kiroletan ere, Madril eta Barça Errealaren aurretik izaten dira askotan (egunen batean Cristiano Ronaldorekin ere hasi dute kirol tartea!)
Guztiok entzun ditugu erredaktore eta zuzendaritzaren artean egondako arazoak eta aurkezleekin ere izango zituzten ez baitakit ez nundik atera diren orain daudenak eta ezta, nora bidali dituzten lehen zeudenak ere…
Gauza bakarra dakit, geratzen zen benetazko albistegi bakarra desagertarazi dutela eta afaltzeko ordurako magazine arin bat jarri digutela (hori bai, atsoa lehengoa baino asko hobea dago…). Agian gure hoberako da, zertarako jan burua gure inguruan gertatzen diren gauzekin, buruan aterako zaizkigun ile zuriak nola desagertarazi jakin ahal badezakegu (aurrekoan 15. minutuan hortaz ari ziren. 15.ean!!).
Ez dakit ile zuriak baina martxa honetan, ilearen azpian dagoena ere desagertaraziko digute…
Saio honetan rock taldeak entzuten ditugunean Eskandinabia aldera jotzeko joera izaten dugu normalean. Gehienbat Norvegia eta Suedia aldera. Azken bi hamarkadetan oso indartsua izan da Hard Rock mugimendua iparralde hurrun hartan eta agian, mugimendu honen ikur garrantzitsuenetako bat dugu gaurko Like A Rolling Stone honetan hizpide izan behar dugun talde suediarra.
The Hellacopters 1994an sortu zuen Nick Anderssonek (kitarra eta ahotsak) bere hiru bira lagunekin: Dregen (kitarra), Kenny Hakansson (baxua) eta Robert Ericksson (bateria).
The Hellacopters izenaren jatorria nahiko berezia da. Kontua da, Dregen bere aurreko taldearekin San Franciscon zegoela eta artikulu bat irakurri zuela. Bertan, Mexikoko marihuana plantazioez ari ziren eta nola, Mexikoko gobernuak elikoptero bidez aurkitzen zituen. Plantazioetako langileek Hellacopters deitzen zieten eta hortik izena.
Behin izena erabakita, Nick Anderssonek edo hobe esanda Nick Royalek, horrela baita ezaguna, taldea bildu eta hiru piezako single bat argitaratzea erabaki zuen. Killing Allan jarri zioten izena eta gaur egun bilduma zaleen artean 150 dolarreko balio izatera iritsi daiteke.
Bi urte geroago White Jazz disketxearekin kontratu bat sinatu zuten eta beraien lehen diska izango zen Supershitty To The Max kaleratu zuten. Album honek Suediako Gramy sari bat jaso zuen eta ez da batere emaitza txarra diska grabatzeko 26 ordu betserik behar izan ez zituztela kontuan izanda.
Supershitty To The Max diska irekitzen duen (Gotta Get Some Action) Now! Kantua izan dugu. Entzun ahal izan duzuen moduan, hasiera hauetan punk rock soinua zuen taldeak eta hurrengo diskoetan soinu hauek finduz eta argituz joan ziren.
Aldaketa honetan ziur bere eragina izan zuela hurrengo diskarako taldean sartu zuten Boba Fett pianojoleak. Bostekoa osatuta Payin' The Dues diska grabatzera sartu ziren estudioan 1997an eta diska handi honi esker 90eko hamarkadako Rock korrontoearen gailurrean jarri ziren The Hellacoptersekoak Backyard Babies, Gluecifer, Turbonegro edo The Flaming Sideburns bezalako taldeekin batera.
Gaur egun, talde honen zale sutsuek Paying the Dues hau gogoratzen dute oraindik taldearen diska hobrena bezala. Ea zer iruditzen zaizuen zuei Paying the Dues diskako Where The Action is ikaragarri hau
Paying the Dues diska argitaratu eta urtebetera bajak izaten hasi zen the Hellacoters taldea lehen aldiz. Dregen kitarrajolea Backyard Babies taldeko kitarjolea zen aldi berean eta bi proiektuei behar zen denbora eskaintzea ezinezkoa zenez The Hellacopters uztea erabaki zuen.
Gauzak horrela, taldeak bere hurrengo lana argitaratu zuen. Grande Rock izena jarri zioten eta munduan zehar ibili ziren diska hau aurkezten. Tartean, Ameriketako Estatu Batuetan, Japonian edo Australian izan ziren. Bira honetan, Dregenen hutsunea Danne Anderssonek eta geroago, Mattias Hellbergek bete zuten.
Diska horretako lehen singlea Allright Allready Now izan zen
Biraren ostean, betiko bete zuten Dregenen hutsunea Robert Dahlquist kitarjolearekin (1999 urte hasiera zen). Garai honetan, argitaratu ziren Grande Rock eta Payying the Dues ameriketan eta Grande Rock gainontzeko Europan.
Urte bereko martxo inguruan hasi zen taldea diska berria grabatzen. Talde ezagunagoa zen igarotzen zen eguneko eta diska honetarako, lehen aldiz multinazional batekin sinatu zuen taldeak. Universalekin argitaratu zuten High Visivility izeneko diska eta dagoeneko lan honetan, azken urteetan ezagutu dugun The Hellacopters soinua nabarmentzen hasi zen.
Soinua garbiagoa zen, Bogie Rock kutsua nabaritzen hasia zen eta melodia eta konponketak kontu gehiago eginak zeuden. Esan liteke diska honekin ireki zela mundura The Hellacopters. Tartean, hurrengoa bezalako kantuekin: Hopeless Case of A kid in Denial
Diska honekin olatuaren gailurrean jarri zen taldea eta nazioarteko rock panoramako izen garrantzitsu batean bilakatu ziren. Ez zuten hala ere Nick Royale eta bere lagunek geldi egoteko batere intentziorik eta 2002an agian beraien diska ezagunena dena argitaratu zuten, By the Grace of Good.
Diska honetan High Visivilityn ikusitako eboluzioak aurrera jarraitu zuen eta betiko aldendu zire Punk Rocketik Rock Klasikotik gertuago geratzeko.
Kantu ezagun mordoxka bat du diska honek baina guk diskari izena ematen diona aukeratu dugu. By the Grace of God
Lan honen ostean, taldeak kontzertuak jo eta jo jarraitzen zuen baina nabaritzen hasia zen ez zitzaiola bizi gehiegirik geratzen. The Hellacopterseko kideak ez dira geldirik egotekoak eta agian, denbora gehiegi zeramaten proiektu berdinean murgilduta.
Hala ere, diska bat gehaigorako indarra bildu zuten eta Rock & Roll is Dead diska argitaratu zuten 2005ean. Diska honetako Everythings on TV kantuak harrakasta handia lortu zuen Suedian baina nazioartean, taldearen izena aldapa behera zijoan.
Sei diska eta 13 urte ondoren The Hellacopters taldeak banatzea erabaki zuen 2007ko urriaren 13an. Hala ere, beraien zaleei agur esateko Europa mailako bira azken bira bat antolatu zuten eta Euskal Herrian ere izan ziren.
Biraren ostean, azken diska bat oparitu ziguten, bertsio diska bat alegia eta Head Off izena jarri zioten.
Hementxe duzue diska honetako piezetako bat. The Turpentines taldearen kantu baten bertsioa den No Salvation.
Ba horrelaxe amaitzen dira The Hellacopters taldearen gorabeherak eta horrelaxe amaitzen da baita ere gaurko Like A Rolling Stone tartea. Hala ere, badakizue hizpide dugun taldearekin harremanetan dagoen talde baten kantu bat aukeratzea gustatzen zaigula atala ongi isteko eta gaurkoan, talde euskaldun bat aukeratu dugu.
Irundarrak dira, The Dirty pink Ladies izena dute eta beraien musika entzunda, garbi geratzen zaigu gaur gure artean izan dugun Hellacopters taldearen musika oso gustoko dutela.
Egun berezia izan da gaurkoa irratian. Gaur, abenduak 1, urtebete bete du Egunon Goierri saioak eta halamoduzko ospakizuntxo bat egin dugu gaurko saioan. Egia esan, izugarri azkar pasa da urtebete hau eta eta beno, beldur pixka bat ematen badu ere, ez da seinale txarra.
Esan bezala, azkar pasa da denbora baina ez da denbora Egunon Goierri saiotik igaro den bakarra. Horregatik, eskerrak eman beharrean naiz entzule, partehartzaile eta kolaboratzaile guztiei. Azken hauei bereziki, zaletasun moduan, izugarrizko lana egiten dutelako eta noski, beraiek egon ezean saioak ezerterako balioko ez lukeelako. Mila esker Nerea, Jon, Manolete, Artola, Idoia, Ainara, Uxue, Ander, Iban, Beñat, Egoitz, Leire, Harriet, Tordo, Ainhoa, Nagore eta Iñaki (espero dut inor ez ahaztea…). Bai zuei, eta baita saiotik pasa diren elkarrizketatu guztiei ere.
Gauzak horrela, saio berezi bat egiteko erabakia hartu genuen eta nahiz eta izugarrizko festarik egin ez dugun, entzuleei eskatu diegu laguntza saioa aurrera eramateko. Abenduaren 1 honetan Egunon Goierri saioan entzungo genituen kantuak aukeratzeko eskatu genien eta erantzun dute. Eskerrik asko hauei ere!
Urtebete bete dugu baina oraindik ez zaizkigu hortzak atera. Ikasteko asko dago oraindik eta espero dut, bide horretan, urteak azken hau bezain azkar igarotzea (gustora gaudenaren seinale izango da ziur).
Besterik gabe, hementxe uzten dizuet gaurko saioa. Abenduaren 15 arte egongo da sarean. Egun horretan, saio berri batek ordezkatuko du.
Sexty Sexers talde beratarrak kalean du bere hirugarren diska. Hero Mantra izenarekin dator eta ematen duenez, mundura zabaltzeko intentzio osoa du boskote naparrak lan berriarekin.
Hau guztia gutxi balitz, berrikuntza gehiago ere baditu Hero Mantra honek. Orain arte, euskera besterik ez du erabili Sexty Sexers taldeak bere kantuetan baina oraingo honetan, ingelesez idatzitakoak ere aurkituko ditugula ematen du. Horretaz gain, Mikel Larratxe, Iñaki Fortun, Xiker Salaberria, Joseba Baleztena eta Julen Irazokik osatutako taldeak Volcom disketxearekin sinatu du diska berria munduan zehar zabaldu ahal izateko.
Hasteko, Madril, Badalona, Oporto eta Lisboan izango ditugu Hero Mantra aurkezten. Guk bitartean, diska esku artean izateko uneari itxaroten jarraituko dugu landareek euriari itxaroten dioten moduan, inpazientziaz. Ea zorte duten ibilbide berri honetan. Ziur, diskak merezi duena.
Hemen duzue Hero Mantra diskako lehen singlea den Zyklon Birika kantua.
Aspalditik gorroto dut Pablo Motos. Ez dut bere humorea atsegin, elkarrizketatzaile oso txarra dela iruditzen zait eta hori guztia gutxi balitz, protagonismo behar gehien duen mundu osoko biztanlea dugu Pablito (eta mundu honeta hori esatea, ez da gutxi...)
Ez daki elkarrizketatuei beharko lukeen zukua ateratzen (eta izugarrizko gonbidatu maila izaten du normalean...). Tontokeriak besterik ez dizkie galdetzen, aurrez prestatutako txisteetara eramaten duten galderak noski (lehenbiziko gauza luzimendu pertsonala du Pablitok).
Prestatzen dituen joku edo tontokeri guztiak berak egin behar ditu lehendabizi (gonbidatuak egitea interesgarriago izango litzatekenean). Elkarrizketa bakoitzean gonbidatuak berak egiten duena egiten badakiela erakutsi behar du, beti (nola geratu bera azpitik...). Muiskariei kitarra jotzen die, dantzariei dantza egiten die, zerbait berezia egiten badute... berak ere badaki, ikusi ikusi ikusi! (umeak bezalaxe). Eta gonbidatua komikoa bada, gidoi bat nola egiten den azaltzen dio (Adam Sandlerekin egin zuen). Mesedez!
Ba erdi gustora geratu naiz azken parrafo hauekin (sutan jartzen nau tipoak...) baina ez zen hau gaur post hau idaztera eraman nauena. Agian ikusiko zenuten atzokoan El Canto del Loco taldeari egin zion elkarrizketa. Ez du axola, ez zenuten gauza handirik galdu. Hala ere, honatx elkarrizketaren zati bat. Bertan Dani Martinek, taldeko kantariak, bere lagunek El Rumano zergatik deitzen dioten agertzen du
DM- Pues estaba yo en la habitación del hotel y derrepente me llaman de recepción. "La policia quiere que bajes" me dice. Jode, bajo todo acojonado y me encuentro a dos polis. "Pero si tu no eres rumano". No, yo no
Jende guztia barrez
PM- Hombre, pues esta claro. No tienes un diente de oro (barrez)
Bapatean, plato osoa ixilik geratzen da (la has cagau Pablito, si). Une tentso horietako bat sortzen da, izugarri luze egiten diren horietako bat, nahiz eta segundo erdia iraun. Dani Martin kantaria bera ere, Pablitok esan behar ez zuena esan duela konturatzen da (aurpegian nabari zaio) eta gure pailazo txikia zezen-plazatik ateratzera joaten da zezena etorri aurretik.
Tontoa dela? Bale. Protagonismo nahia besterik ez duen tipoa dela? Ados. Goizeko zortzietan pentsatu duen tontakeria bat esan ahal izateko munduko tontakeria handiena galdetzeko gai dela Fisika Novel saridun bati? Ok. Baina horrelako errespetu falta batean erortzea... Te has pasau Pablito... (eza zara ba hauen lagun izango?)
Buruan ideia asko sortzen dira. Hala ere, ez gara gai izaten otutako guztiari gorputza emateko. Blog hau, bigarren fase hau gainditzea lortzen duten proiektuentzat eskaparate izango da. Imagina, idatzi, bideo, marrazki eta puntazoz osaturiko jarioa izango da. Jario honek ordea, urarenak bezalaxe laztandu eta jo egin dezake.
IZAN BEDI UR TXO!
