The Indezents bloga >>

-Bizitzan izan dudan zorterik handiena zu ezagutzea izan da

-Eskerrikasko

-Eta badakizu zer izango litzatekeen hori baino hobea?

-…

-Zu nitaz maitemintzea

-Ah, gaur ere ametsen bat izan duzu ezta?

-...

Atzo gauean etxera iritxi, ederki afaldu eta telebista aurrean jarri nintzen. Betiko moduan, ez zegoen gauza handirik ikusteko eta horrelakoetan azkenaldian egiten dudan moduan, La Sextaren bila jo nuen ikusteko moduko zerbaiten bila.

Futbol partidu bat botatzen ari ziren; Espanyol – Atl. Madril; lastima. Errealaren edo Championseko partiduak besterik ez naiz osorik irensteko gai. Hala ere, zer demontre ari da esaten telebistako ahotsa? Eeeh! Katalanez ari da! Ja ja ja, La Sextako hauei burua joan zaie! “Aita! escucha, está hablando en Catalán!”. “Eso es el idioma”. Telebistako mandoa hartu, ezagutzen ez nuen botoi bati eman eta telebistan, lenguaje ¾ rotuloa agertu da. Euskeraz ari da! La Sextan! Neska gazte bat euskeraz ari da La Sextan!

Surrealista ematen du baina egia da. La Sextak futbol partiduak Espainiar estatuko lau hizkuntza ofizialetan entzuteko aukera ematen du. Bada denbora kate hau besteak baino duinagoa iruditzen zaidana. Hasteko, arratsaldeetan, beste guztiak magazine mierdak ematen ari diren bitartean (oso modako formatua portzierto) kalitatezko telesaiak eskeintzen ditu, Buenafuenteren saioa bertan da, Caiga Quien Caiga botatzen hasi behar dira (espero dugu hasiera batean zena izatea…), Afaldu eta gero El Intermedio eskaintzen digute eta nola ez, Usun Yoon ezagutzeko aukera eman digute (oso garrantzitsua) baina hau! Hau gehiegizkoa da. Ni behintzat, La Sextakoa naiz dagoeneko. Gora La Sexta!

Horrelaxe egon naiz aste batez. Makina bat aldiz entzun izan dugu karterekin kontuz ibiltzeko, baita gu geu leku batera iristean ere (nire lagunak horrelakoak dira…). Beste askotan ere, entzun izan dugu parranda masiboetan karterak aurreko poltsikoan gorde behar direla edo horrelakoetara ezin dela poltsorik atera.

Bai, niri ere esan dizkidate horrelakoak baina zer nahi duzue esatea? Norberari gertatzen zaion arte ez dugu kasu izipirik ere egiten (San Pedroren eskolakoak gu…).

Orain bi aste Lazkaoko jaietan izan nintzen eta ederki pasa ostean (behintzat ez zidaten parranda hasieratik moztu), kartera lapurtu zidaten goizeko zazpietan. Pentsatuko duzuen moduan, ordu horietan ez nuen diru gehiegi karteran (azkenean arrazoia izan behar dut dena gatatu behar dela esaten dudanean…) baina kottadua ni, dokumentazio guztia karteran nuen; NANa, autoko karneta, bankuko txartelak (hemen ere ez zuten gehiegi aurkituko), Osakidetzako txartela…

Egia esan apur bat mala hostian jarri ninduten… bueno, oso mala hostian. Kartera falta zela konturatu, tabernatik irten eta telefonoz deitzen hasi nintzen txartelak blokeatzeko asmoz. Izugarria! Hiru minututan biak blokeatuta. Dirua eskatzera zoazenean nahiko geldoak izaten dira bankuak bai jauna! Bankukoak anulatu ostean, Ertzaintzaren basera joan nintzen denuntzia jartzera (imaginatu dezakezue zein kondiziotan…) eta han ere ederki tratatu ninduten.

Okerrena hurrengo egunean etorri zen. Alde batetik bestera dokumentazio guztia berritu nahian eta azkenean, dena berritua nuenean, Lazkaotik deitu zidatzen nire kartera agertu zela eta. Ba hori, hainbeste buelta ezertarako ez. Eskertuko nioke  lapurrari kartera lurrera botatzeko intentzioa badu egunean bertan botatzea lau egun itxaron gabe, gehienbat egindako bidaiak aurrezteko.

Ba hori, egia dela, herriko jaietan herri kirol berri bat dagoela, kartera lapurtzea alegia eta egia dela, kartera aurreko poltsikoan eraman behar dela eta ez dela poltsorik, bandolerarik edo antzekorik atera behar herriko festetan eta indokumentatu bat izatea putada bat dela, putada bat.

Asten honetan atzera begira jarri eta Keler Nation Erresumak sei hilabete dituela konturatu naiz (azkar igarotzen da denbora, azkarregi). Hala ere ez du bizi askoz luzeagoa izango hurrengo asteazkenean egingo baitugu azken saioa.

Keler Nationi beraz, pare bat saio geratzen zaizkio baina Diskotekako Altxorrak tarteari bat ere ez. Joan zen asteazkenenan egin genuen azkena eta bertan, azken hiru hilabeteetan bildutako harribitxi handienak hartu eta greatest hits moduko bat egin genuen.

Esan beharrik ez dago barre asko egin genuela eta egun horretatik aurrera gure tinpanoek sensibilitate gutxiago dutela baina hala ere, merezi izan du. Gaurkoan, aurkitu dugun diskorik izugarriena (“izu” partikula ederki datorkio) eskaintzen dizuet. Beraien izena Bravo & DJ’s da eta gaurkoa egun berezia delako, kantua entzuteko aukera ere emango dizuet. Hori bai, gero ez haserretu nirekin e! Difacil Rap!

PD: Aguantatu abestia kantantzen hasten den arte mesedez, merezi du; poesia! ;)

Atzokoan Manolo & Paco, Terciopelo, Las Trillizas edo Los Troncos del 82 bezelako taldeak ezagutu genituen baina beste bat izan zen zur eta lur utzi ninduena.

Xoxonee da Spice Girls cañí hauen izena baina zalantza nagusi bat sortzen zait beraiekiko; Zer dira raperoak edo toreroak? Garbi dago, Rapero Toreroak!

Horrelaxe ospatu zuen Javier Bardemek orain gutxi Oscar sari bat jaso izana. Ez dakit bere pistolak noraino molatuko duen baina nireak behintzat, The Indezents blog honek alegia, askoz gehiago molatzen du gaurtik aurrera.

Beti pentsatu izan dut lagunak ongi zaindu beharreko gauza bat direla eta horrelaxe jarraituko dut elkartruke horretan irabazten jarraitzen dudan bitartean behintzat.

Eskerrak ematen dizkiot blog honen diseinua berritzeko lana hartu duen artistari nahiz eta bere izena ematen uzten ez didan baina are gehiago eskertzen diot blog honetan egunero sartzen jarraitzea.

Gaurkoan beraz, berarentzat mezua eta berarentzat kantua. Woooman!

Etzaneko muturreko mozketa... balioko ote du?

7.- Eskena: barruan/gauez

Ospitale bateko sapaia ikusten dugu lehen pertsonan eta behera begiratzean herizain bat dugu guri begira

Herizaina: Vaya averia te has hecho chaval. Te encuentras bien?

Harkaitz: Mucho mejor desde que te tengo delante (mozkortuta).

Herizaina: Bueno, por lo menos nos ha tocado uno gracioso.

...me desperte con resaca y ese no es un nombre de mujer...