The Indezents bloga >>

BABEL

Zuzendaria: Alejandro González Iñárritu Aktoreak: Brad Pitt (Richard), Cate Blanchett (Susan), Gael García Bernal (Santiago), Elle Fanning (Debbie), Kôji Yakusho (Yasujiro), Rinko Kikuchi (Chieko), Adriana Barraza (Amelia), Nathan Gamble (Mike), Mohamed Akhzam (Anwar) Herria: AEB Urtea: 2006

Trilogiak ez dira sekula ondo amaitzen. Behin baino gehiagotan esan dut blog honetan historiek bere erritmo naturala dutela eta ematen duenez errepikatzen jarraitu beharko dut (edo filmeak hobeto aukeratzen). Historiek bere erritmo naturala dute, gai eta formatuek bezalaxe eta txikle baten moduan gehiegi luzatzen baditugu, apurtu egiten dira.

Gonzalez Iñarrituk “Amores Perros” filmearekin eman zuen bere burua ezagutzera eta filme on zein gogorra omen da. Egia esan, ez daukat ikusita eta beraz ez dut gehiegi sakonduko. Sari ugari jaso zituen eta Hollywooden onarpena ere lortu zuen. Son honetaz baliatuz, bere filma sufrimendu eta minaren inguruko trilogia baten lehen atala besterik ez zela “aitortu” zuen eta bigarrenari ekiteko Star-Sistemeko aktoreez baliatu zen.

“21 Gramos” izan zen trilogia honen bigarren dosia eta egia esan, asko gustatu zitzidan. Historia kontatzelko modua ezberdina zen; bizi ezeberdinak, historio ezberdinak batera kontatzen ditu, denborari ardatz papera kenduz eta amaieran, bizi ezberdin horiek harremanetan nola dauden erakutsiz. Hau guztia gainera, sufrimendu eta angustia itsaso batean noraezean kontatzen digu. Zinetik sartu ez zaren bezala ateratzen zaituen horietako filma bat dugu “21 Gramos” (arimak gorputza uztean galtzen dugun pixua omen da). Gustora utzi ninduen (ez da hiztzik egokiena baina ulertzen gara) eta horregatik, Babel  estrinatzen zela jakin nuenean ikustera joan behar nuela erabaki nuen.

Filmea ongi dago, baina “sin mas”. Hitz pobrea da filme bat deskribatzeko baina horixe da zinetik ateratzean barren-barrenetik atera zitzaidana. Historioak kontatzeko modua errepikatzen du eta honek ere bere grazia galtzen du, hasieratik dakizu nola egongo diren harremanetan hiru historioak; hiru esaten dut neska japoniarrarena inklasifikablea delako. Inklasifikablea izateaz gain, lotsagarria da beste hirurekin nola lotzen duen, mago batek kapelatik untxi bat ateratzea bezalaxe, holaxe.

Historiek ez dute bestelako konturik. Zuzendariaren helburu bakarra egoerak okertzea eta jendeari ahal bezain egoera zitalenak gertatzea dela ematen du. Munduko injustiziak, denok pertsonak gara, denok dugu gure bizia, gaur egungo munduan gure arteko loturak edozein lekutan egon daitezke… Bai, oso polita, baina niri ez dit balio. Hainbeste sufrimemendurekin gure sabelari kolpe bat eman nahi izan dio baina niri behintzat, poltsikoan besterik ez dit eman: 5 Euro, horrek ere izango ditu konexioak mundu mailan?