The Indezents bloga >>

Iritsi da elurra. Urtero desiatzen egoten naiz lehen elur malutak zerutik erortzen ikusteko. Gustoko ditut bai elurra eta baita gure paisaietan eragiten dituen margo berriak; Dena zuri eta zerua grix, gehinbat, zerua grix. Udako zeru urdinak ederrak izaten dira bai baina, egun hauetako zeruak bezalakorik ez dago; niretzat behintzat. Ez dakit zergatik den baina gertutasuna sentiarazten didate, kontraesankorra bada ere beroak iruditzen zaikit, goxoak; etxeko suaren epeltasunaren antzekoak edo. Beti esan  izan dut broma artean, Vikingoren batek Goierri aldean duela mende pilo bat izandako abenturilla baten emaitza naizela baina horrelako egunetan egitik oso hurrun ez nabilenaren ideia sortzen zait.

Maite dut paisaia hau. Elur malutak koreografia perfektu batean banan bana eroriz doaz leihoko ateraunean, batak besteari permisu eskatzen dio aurrekoaren gainean erortzeko, edukazioz, presarik gabe; baretasunez, lasaitasunez, denbora geldiago joango bailitzan moduan. Agian horregatik gustatuko zait hainbeste, normalean reboluzioz nahiko pasata ibiltzen naiz eta agian, paisaia honek baretu egiten nau, nire reboluzioak moteldu.

Desiatzen egon nintzen hotzak iristeko eta iritsi ziren; desiatzen egon naiz elurra iristeko eta iritsi da. Negua gure artean dago, bere paisaia melankoliko grix zoragarriaz inguratu gaitu eta ni, gustura nago.

Hala ere ez naiz agian hain gustora izango bihar deskarga itxita dagoelako etxera ezin baniz itzuli. Orduan, vikingoaren, elurraren, grixtasun, melankoliaren eta Papa Noelen ama santuan kaka egingo dut eta paisaiaren berotasuna yettiari ipurtzulotik sartuko diot. Ez dakit ze hostia baina horrela ezin da; inoiz ezin egon zerbaitekin erabat gustora! Berriz ere igo zaizkit reboluzioak… kaka.