Zergatik ez ume izan betiko? Zergatik oroitzapenaz beterik nago? Zergatik aldi berean etorkizunerabegira jartzen naiz? Zergatik ez? Zergatik bai? Zergatik ametsak lortzkeo borroka egin? Zergatik maitasuna? Zergatik gorrotoa? Zergatik arrazoia? Zergatik ni? Eta zu, zergatik zu? Zegatik jainko hau eta ez jainkosa hori? Zergatik aukeratu beharra? Zergatik? Zergatik ain da zaila? Zergatik erreza aldi berean? Zergatik ez kontraesana?
Izaten da urtero urtero, egun bat, egun berezi bat. Egun berezi horretan, ez dakigu zergatik, baina gertatzen da, gertatu behar ez dena...
Zergatik zentzu bat eman gaur idatzi dudan textu honi?
Nik ez dut ezer esango...
Badira gauza ugari gure bizitzan, muturren aurrean ditugunak, baina ez ditugunak ikusten. Egunen batean, zirkustantzia jakin batzuk bat egiten dute, eta gauza oharkabatuen presentziaz konturatzen gara. Horixe gertatu zait neri. Lagun bati esker, arreta jarri nion pianoaren soinuari. Zerbait berezia igarri nuen. Nolabait esateko, musikak inguratu egin ninduen, noten atximurkada goxoak sentitu nituen, musikak ozen xuxurlatu zuen nire belarrira… eta soinu hori behin eta berriz entuzten dut, aldi bakoitza, lehenengoa balitz bezela.
Oporrak luze egiten zaizkit. Eguneroko errutinatik irtetzeak sortzen duen estresa, errutinak sortutakoari batzen zaio. Eta askotan, egoera jasanezina bihurtzen da. Ni oso egoera txarrean egon nintzan lehenengo egunetan, zer egin ez nekiela. Aspergarria iruditzen zitzaidan dena. Ezertarako motibaziorik ez nuen. Orain, ordea, oporren azken txanpan sartuta nagoelarik, lasaitu egin naiz, eta lasaitasunaren talaiatik gauzak desberdin ikusten dira. Denbora ahazten saiatu naiz, eskuko erlojua alde batera utziaz. Orain ez dut eguna orduari begira ematen. Hau noiz bukatuko edo hasiko den zain. Orain gauzak etorri eta joaten dira, besterik ez. Eta gauzen joan etorri horretan, pianoa etorri da, At Zanarkand izena duen noten jarioa interpretatuz…
Oporrak agian joanen dira, At Zanarkand baita ere, baina azken hau, hil arte geldituko da nire bihotzean.
