Polietika

Gasteizko legebiltzarrean izan nintzen ortziralean, Ibarretxeren mintzaldi luzea –luzeegia- entzuten. Kontsultarena izan zen mediatikoki oihartzun gehien lortu zuena, eta ez da harritzekoa! Hautsak harrotu ditu han-hemen. Ñabardurak ñabardura, baina, ausarta iruditu zitzaidan Ibarretxe. Zehaztasun handiz aritu zen. Apustua serioa dela utzi zuen agerian. Hain serioa, Madrilen berehala oldartu zaizkiola.

Ikaragarria iruditu zait erantzuna. Eta tamalgarriena da etxe barruan ere hasi zaizkiola gisako erantzunekin. Ikusteke dago zein bide hartuko duen honek guztiak, eta Ibarretxeren aurka zein neurri hartuko dituzten Madrilgo agintariek eta epaileek.

Ba ni kontsultaren alde aterako naiz. Irmoki, gainera. Gizarte honek, behingoagatik, bere iritzia emateko bideak behar ditu, etorkizuna irudikatzeko aukera izan behar du. Eta bide hau Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako herritarrei ireki dien agintari bat dagoenez, ez naiz ni inor hori zapuzteko. Herritarrek erabakiko dute zein bide hartu. Ez naiz ni horiek isilaraziko dituena.

Horregatik ez dut ulertzen Batasunaren eta EHAKren erantzuna. “Edo zazpiek, edo inork ez” leloa egin dute. Ustela da hori. Eta nahasgarria. Uda osoa eman dute “Laurak bat” aldarrikatzen, autonomiaren alde, eta orain, zazpi herrialdeetan aldi berean kontsulta egin behar dela diote. Galdetu al digute nafarroi zein etorkizun nahi dugun? Ez al zegoen dagoeneko argi esparru bakoitzak bere erritmoak eta erabakigunea zuela? Hori bera onartu zuten Anoetako adierazpenean. Baina hitzak haizeak eramaten ditu, nonbait!

Zazpi herrialdeetan kontsulta batera egin behar dela eskatzea, kontsulta bera zapuztea da, ez egitea eskatzea. Eta beraz, zein irtenbide ematen digute? ETArena? Alegia, azkeneko Zutabean dioen bezala, alderdi politikoen arteko akordio resolutiborik ez dagoen arte ez dutela prozesurik abiatuko. Prozesua ez al zen akordioa bilatzeko? Alderdi politikoek, gizarte honek erabakitzen duena bortz axola zaiola erakutsi du, bertze behin, ETAk.