The Indezents bloga >>

aizpuru&indezent

A ze lastima…

Itxaropenak, bere esku ez dauden gauzak agintzen dizkigu eta pozez puzten gaitu zerua jo arte. Zerua ordea, itsaropena baino zintzoagoa da bere inpernutasunean eta ez digu gezurrik kontatzen. Han, ez dago oxigenorik, gure ametsek irentsi baitute, eta ito egiten gara. Egiaz min egiten digu; zintzotasunaz astindu, eta gure zauriak, puztu aurrekoak baina sakonagoak bilakatzen dira.

Denak du zure azalaren kolorea, edo agian zure azala da ikusten dudan guztia, eta zure oroitzapena, usaintzen dudan bakarra: Erakutsi idazu pixka bat gehiago, azken aldiz bada ere. Zure iztarrez itsu naiz, zure bularrez mutu; zure, gure, nire ametsak zirenen preso, zutaz mozkor.

Orain, ez dut zer edan. Ozeano hori bateko olatu apartsuak dira nire ezpainetan etengabe apurtzen diren bakarrak baina ez dute zureen musikarik, zure doinurik, zure bizirik. Eskua zabaltzen dizut helduko duzunaren itsaropenez baina mamuek, gu baino indar gehiago dute eta nik, ez dut dagoeneko itxaropenean sinesten.

Gure maitasunaren zuhaitzaren azpian izango nauzu zure zain, ez baitut zure esperoan ez dagoen mundurik irudikatzen. Hemen izango nauzu zure zain, baina hemen, eguzkiak gogor jotzen du; erre egiten nau, zure azalaren kolorea desagertzen doan bitartean. Hemen itxarongo zaitut nik neuk sinesten ez dudan itxaropenaren epelean. Hemen izango nauzu zure zain, gure maitasunaren zuhaitzean azken hitzak zizelkatu ditzagun; azkenak, edo azkenaurrenak.

 A ze lastima…

OHARRA: Kantua entzunez marrazkia ikusi eta ondoren testua irakurri. Posible da Goear-ek arazoak ematea eta kantua ez entzutea. Kasu honetan, goear webgunera joan, que lastima kantua bilatu eta bertatik entzun.