Neure mundue zeuontzat zabalik

Hauts zuriz estali du egunotan G hiriak bere azala, antzina klase altuko jendeak egiten ohi zuen bezala eta zutaz oroitu naiz, zure gelako leihotik sartzen den argi errainuari begira egongo zara ohe gainean etzanda, hiru hilabetetan gelan pilatu zaizun hautsaren dantza begiradarekin jarraituz Sigur Rós entzuten duzun bitartean, edo beste zerbait. Zorionez, zure gelako hautsa ez da G hiria estaltzen duen hautsa bezain hotza eta pozten naiz.

Zer moduz Liège aldetik? Oraindik zuri idatzitako hitzak ez dira (post)ontziratu.

http://www.flickr.com/photos/ariaupi/4199214585/

tup-tup-tup-tup

Beti izan naiz itxarotekoa

zitetara ordu erdi-ordu laurden goizago agertzekoa

geldi nagoela

jendea nire aurretik alde batera eta bestera pasatzen ikustea gustatzen zaidalako

eta aurreko espaloian zutabearen kontra dagoen emakumeak zigarroa nola erretzen duen ikustea ere gustatzen zaidalako

ez dagoelako

emakume baten sudurzuloetatik ateratzen den kea

airean flotatzen ikustea baino gauza ederragorik

Eta askotan

niri ere zigarroak erretzen hasteko gogoa sartzen zait

norbaitek ni ikustean gauza bera pentsatu dezan

baina nahiago dut argazkiak ateratzea

hauetako modeloa izatea baino...

 

Zirkuluko bi etxe-orratzen menpe

Beti presaka,

Arrapaladan

Gelditzeko denborarik gabe

Pentsatzeko asti barik

Gizakiak

Gizakia izateari utzi dio

 

Non cogito

Ergo

Non sum

 

 

Ahazten hasten den erraztasunaz

Ahazten da ahazteaz

Baina nahiago du ahaztu

Memoriari lana aurrezteko

Gizakiak

Gizakia izateari utzi dio

 

Non cogito

Ergo

Non sum

 

Elkarren aurka

Borrokatzen den espeziea

Animali basatiak bezala

Lagunari eskua luzatu beharrean

Lepoan labankada sartzen diona

Gizakiak

Gizakia izateari utzi dio

 

Non cogito

Ergo

Non sum

 

 

Izoztu orratzak

Gelditu denbora

Pentsatu

Luzatu eskua

 

“Cogito ergo sum”

-

Kanibalak nonahi

Nire gorputzaren okela zati bat

Jan nahi duten

Pirainak nonahi

 

Nire azala burdinazkoa da

Pirainen haginek

Kanibalen hortzek

Ezin  hozkatu dezaketena

 

Burua erditik zabaldu

Eta koilara batekin

Burmuina irentsi nahi didate

Baina pentsamendu mingotsak dauzkat

Eta segituan

Komunera joan beharko dute

Kanibalek,

Pirainek,

barrenak hustutzera

-

Taberna horren aurretik pasatzean buruan neukan pentsamendutik atera zara bat-batean errealitatera. Aspaldian hartu dudan kaferik onena izan da. Katilu bizarduna goilarakadatxoka hustu dugu eta kafesne-esnedunezko berbak nahastu ditugu tabernako musikarekin batera eta ezti-begiradez bete txoko guztiak. Tailarinak espagettiekin ligatzen, K.U. eta dezepzioa eta orain fisikako ariketez betetzen egongo zaren orriak, memoria eta oroitzapenak, R hiria, eta haurtzaroa, “gometxak”(?) eskuan. Badakit etxera ailegatzean irribarre batez irakurriko duzula sarrera tentel hau, baina zure berbek zirrara sortzen didatela aitortzeko beharra sentitu dut, zure Alaitasuna igorri didazula pre-azterketa stress-moment garaian.

Egun
ezin da
asfaltoan oinutsik ibili
ez badugu nahi
odol gehiago isuri
asfaltoan oinutsik ibiltzea
debekatuta dago
egun
kristal eta odolezko errepideak
egin ditugulako
guk-geuk.

Zeruan izar berri bat piztu zen astelehenean.

Akorduan daukat txikitan, min hartzen nuenean, "amaaa!" egiten nuela negar eta anpuluek bere buruaz beste egiten zutela begietatik lurrera zuzenean, masailetatik pasatu gabe. Burua bitan partitu izan banu bezala egiten nuen garraxi eta inguruko guztiak ni lasaitzen saiatzen baziren ere, inork ez zuen lortzen neskatila malkoti hura baretzen, amak salbu. Amak asmatu zuen minaren aurkako formula magikoa: min hartutako lekua igurzten zidan sorginen konjuru hura abesten zidan bitartean "txirristi mirristi gerrena plat olio zopa kikili salda urrup edan edo klik, ikimilikiliklik! Ken  dakiola Aritxuri mina hemen-dik!". Azken silaba esatean eskua urrunera eramaten zuen indartsu eta niri iruditzen zitzaidan mina hara urrutira zihoala bere eskuarekin batera.

Jakingo ote zuen amak formula magiko hura zeruan piztu den izar berriagatik ez balitz? Eskerrik asko, dena dela, nire mina baretzeko formula asmatzearren. Goian bego.

Botoi salataria

 

Batzuetan, bulegoan ez da behar handirik egoten eta alkandora gorriak justu momentu horretan izaten du ordenagailuan idazteko gogoa. Ez du ezer garrantzitsurik idazten, baina teklek ateratzen duten soinua gustatzen zaio. Beti gustatu izan zaio, pertxero horrek eusten duenean, behintzat. Horrelakoa da alkandora gorria, lotsabakoa, gauza bat gustatzen zaiolako egiten duen horietakoa. Gainera, gordetzen dituen madaritxo helduak pixka bat agerian uztea gustatzen zaio, fruitua pekatariaren eskura utziz, bistara baina aldi berean hain eskuraezin. Bulegotik paseo laburrak egitea ere gogoko du alkandora gorriak, mahaien albotik pasatzen denean korbatadun alkandorak begira dituela somatzea. Ia-ia korbatadun alkandorak kolorez aldatzen suma ditzake, denek egiten dute gorrirantz, labadoran arropa txuriaren artean tanga gorria sartzen denean arropa zuria larrosa kolorekoa irtetzen den moduan. Eta igartzen du korbatek estutu egiten dutela alkandoraren sama partea, baina berak gustoko du halako erreakzioak probokatzea beste alkandorengan.

 

Lantzean behin, korbatadun alkandoraren bat ausartu egiten da alkandora gorria afari batera gonbidatzen, baina oso tarteka izaten da hori, korbatadun alkandorek ez dutelako adorerik izaten horretarako, alkandora gorriari  konpainian afaltzea asko gustatu arren. Askotan gertatu izan zaio korbatadun alkandora batek gonbidatzea afaria jaten eta, gero, egun horretan beste alkandora bat agertzea zitara, baina inoiz ez dio uko egin alkandorekin afaltzeari. Agian badakielako. Badaki korbatadun alkandorek afaria zeri deitzen dioten. Baina ez du bere burua engainatuko, berak ere ondo pasatzen du afari horietan, batez ere bukaeran.  Korbatadun alkandora (edo beste alkandoraren bat, baina beti ere arra) hurbildu egiten da beregana, hainbeste non iluntasuna baino ez duen ikusten, baina alkardora sentitzen du bere kontra, leun, goxo. Goitik behera botoiak askatzen dizkio, edo hobe esanda erauzi, eta kilimak sentitzen ditu, su-ziriak sabelean, alkandora azpiko madari puntak gogortzen, bistara geratuko direnak laster, heldu, goxo. Eta hortik aurrera betikoa, alkandora biak bata bestearen gainean basati lurrean.

 

Hurrengo goizean altxatuko da alkandora gorria lurretik, azkar bere pertxan jarri, botoiak lotu eta justu momentu horretan konturatuko da botoi bat falta duela, baina ezin izan du denborarik galdu botoia bilatzen beharrerantz joan behar duelako azkar, bidean bart gauekoak gogoratuz. Burua horretan duela helduko da eraikineko atera, konturatu gabe igandea dela, ez duela beharrik eta kilometro erdi egin duela atzerantz, bere etxerako kontrako norantzan.

 

Ordu batzuk geroago korbatadun alkandorak behearen gainean jarraituko du oraindik eta ez da konturatuko ezkatzean alkandora beltza dagoela berarentzat armuzua prestatzen honek musu batez esnatu arte. "Kaixo pitxin, ailegatu naiz etxera azkenean!". Apuratuta jaiki da, baina alboan ez du alkandora gorririk ikusi eta lasaitu egin da apur bat. Gosaldu eta paseatzera irten da, kontzientzia  pixka bat lasaitzeko, haize freskoa hartzeko, bart gauekoak gogoratuz, baina ahazteko. "Ezin dugu honela jarraitu".

 

Hamabi t'erdietan bueltatu da etxera eta atetik sartzerakoan barruan ez dagoela alkandorarik sumatu du. Badaezpadan gela guztietan begiratu du. Alkandorarik ez. Ezkatzean post-it idatzi bat baino ez. "Ez dut azalpenik behar. Alkandora lurrina dago etxe osoan eta ez da ez nirea, ezta zurea ere. Eta botoi gorri bat aurkitu dut gure gelan. Botoi gorria. Ni ez naiz gorria. Beltza.". Eta alkandora beltza etxetik alde egiten imajinatu du, inoiz baino beltzago, inoiz baino ilunago.

(Eskerrikasko amaierararte irakurri dozuenori, zuek ixengo zarie "irakurtzen ez daben" gizarte horren salbuespena)

...Y al atardecer todos los especímenes raros de la ciudad se apoderan de las calles y roban bancos y, ya,los ciudadanos no se pueden sentar en ellos, no pueden esparcir migas de pan para las palomas porque no quedan (creo haber mencionado antes) bancos en los jardines, ni en los parques, ni en las plazas. Y también roban las rayas blancas de los pasos de cebra y, ya, los ciudadanos no pueden cruzar la calle porque toda la ciudad se ha convertido en archipiélago; todo son islas, islas, islas y mar, sobre todo mar. Y nadie se atreve a tocar ese mar negro que se interpone entre los trozos de tierra y cemento, sobre todo cemento.


...eta laster G hiria ere artxipielago bilakatuko zaigu...