Odolaren Mintzoa

Inork maitatu ez nauenaren sentipenarekin idatzi dut poema hau. Maitatu nahi duen orori eskeinia:

Nik bakarrik dakit

Zeintzuk izan diren gure arteko bideak

Neronek bakarrik

Okerren pasatako momentuak zeintzuk izan diren

Inori ez baitiot esan zer gertatzen den nire barruan

Altxorra bezala gorde ditut sentsaziorik bizienak,

gerora geldituko zaizkidan momentuak

Nik bakarrik dakit

Zenbat min jasan dezakedan, oraingoz

Neronek bakarrik

Zein momentutan maitemindu naizen, hitzez eta minez

Isurtzen ditudan algarak, zeinen gazi eta hezeak diren

Neure burua gorrotatzen iragandako arratsalde lainotsuak,

dudana baino gehiago merezi ote dudan galdetuz

Nik bakarrik dakit

Eguzkiak zer sentiarazten didan bere argiarekin

Neronek bakarrik

Zenbat kostatzen zaidan jaikitzea eta, batez ere, esnatzea

Ametsik goxoenek zeinen aurpegia duten

Azalean zenbat ile ditudan, denak batera altxatzen direnean eta

zenbat odol gal dezakedan tristezia minutu batean

Nik bakarrik dakit

Sentsazio jalea izatea zer den

Neronek bakarrik

Lau notek zenbateko garra pizten duten ene bihotzean

Tronpeta batek agurrak nola espresatzen dituen

Dakidan modu bakarrean, haizeari abestuz, une batez bada ere

nola esaten diodan barnean dudan maitasunari baietz

Oihan bateko argi diztiratsu zein ikustezina naiz

beti izkutaturik, beti unearen bila...

noiz aterako zain.

Begiak irekirik ditut eta mugimendu guztien jabe naiz.

Gaur ere ez dago harrapakinik,

ezin ahotara eraman ezer.

Erdi erdian nago, basatitasunaren muinean,

baina kate batek du nire lepoa gaztigatzen.

Mundua safari bat da eta bere esklabua naiz

Ez du inork nire beharrik, neronek ere ez biziraun nahi badut

Hori da nire patua: senari eustea; eguneroko bortizkeria

Indar guztiak xahutzen egiari eusteko;

naizenaz harrotzeko, izkutatzen naizen bitartean

Negarra zen haurtzaroko ihesia, hori zen dena

Gaur lepoa bihurrituko nioke baten bati...

bere odola, oraindik epela, nire hortzetatik zehar

eta masailetik behera nola igarotzen den sentitu

Baina esan dut: hau safari bat da, inork ezin ditu begi hauek ikusi

Katea baino okerragoa den iluntasuna jarriko lidakete

Ez; ikusten jarraitu nahi dut, amestu

barrendik ateratzen diren hotsak entzun, sentitu

nire eremua, behintzat, ez didate kenduko

Harraparia naiz, nor naizen ezin ahaztu

esnea edanez irribarre egingo dut

gaua iritsi eta gorroto dudanaren oinazearekin amesteko itxoiten.

mundua aldatzeko; nire mundua, iluna, osatzeko

Helburuak finkatu nahi ditut
bete eta berri batzuetara jotzeko
Hau ez da amaitzen, horrelakoa da:
gizakiaren izaera berezkoa.
Beti gehiago nahi, gehiago behar.
Bai, gehiago eskatzen diot bizitzari; guztiari
nire buruari berari eskatzen diodan heinean.
Gero eta gehiago naiz; gehiago dakit,
eta gehiago egiten dudan biitartean senti dezaket
nahiak ditudala, nonbait nagoela, zerbaitetarako:
muxu gehiago lapurtzeko edertasunari,
musikarekin larrutan egiteko,
gorputz osoaren zein osoen indarra sentitzeko.
Gehiago nahi dut, emateko prest nagoelako.
Gehiago nahi dut, biana inoiz ez hutsaren truk...

Ilusioak eta ametsak, aldatu egiten dira denboran zehar,
baina nik hemen jarraitzen dut, eguraldiari begira.
Ixilik, itxoiten, begira... noiz benetan ederra den zerbait ikusi
eta sentitzeko esperantzaz.
Sentsazio jale
Asko ikusi eta entzun dut honaino iritsi arte, baina berriz  beharko dut guztia entzun noizbait hau amaitzen den artean

 

                   Esperantzarik gabeko agure baten kulunkaulkian eseri naiz

zeruari, edo, behintzat, zerutzat hartu nuen sabaiari begira:

hara hona

                   dudana nuena

-------

            Kolore eta irudi ezberdinak zaizkit nahastu eta osatu;

eta ni begira,

inoiz gertatu denaren edo litekeenari so.

Bidaia ez berezia da, are guttiago gozatzekoa.

                Eguneroko ibilbideen eta kaleen zaporea du.

-------

             Kulunka horretan murgildu naiz

denari begira

ikusiz zeinen urruti dagoen noizbait izkiriaturiko nahia eta bidea.

Jakinik, noizbait jaio beharra dagoela

                      ilargiarekin larrutan eginik,

eguzkiarekin eta bere indarrarekin batera...

leihoa irekiz, sabaia soilduz...

-------

                  Iritsi ote behingoz ahaztu barik, baina,

                 ametsak berritzeko unea?

Eman labankada bat!
Eman, agure zahar honi, ez baitu besterik merezi
Akats orotik ez du ez ikasi ez ikasiren.
Bederen, galdu du zuen izen guztia.
Amaigabe jarraitzen du aurrera
atzera ere begira, iltzeak begietan.
Altzairu gordinez estalirik, itzala goraipatuz.
Esku zabaletan ur guztia erortzen den heinean
isurtzen da arima baten bide ohizkoegia
eta agur bat emateak ere beldurra pizten dio.
Zer egin nahi ote du(t) egun belztu honetan?
Ohera sartu, eta ahaztu izaitearen osotasuna
Erdi bizirik darraielarik aurrera
oraindik egon ahalko du eta hitz egin
agertzen zaizkion maniki bizidun guztiei.
Esan nahi du(t) ez dela nahikoa
erdizka egitura bat sortzea, bizitzea, izatea:
ematea eta jasotzea.
Ezerk ez du pena merezi gogoz izan ezean!
Bide hezean labaindu eta belarra ene aurpegian sentitu...
Akatsetik, bihotzera.
Gustoz eta sakontasunez egon, eguzkira begira
erretina biak lehortzen diren arte
jakin arte zein den su-bola haren benetako sakonera.
Agur baino ez, gerturatu eta ihes egin
ez du besterik egiten ez merezi ausardiarik gabeak
letagin bik gogoz estutzen duten bitartean.
Uxa ditzakeen mamuak txikiak dira orain
eta bat agertzen da n/b-ere aurrean:
- Kaixo! - esaten dio
irribarre egiten dion bitartean
Hala, zerua bera itsusi iruditzen zaio halako egoeran
baina...
Nola ikutu?
Nola sentitu bere epeltasuna?
Nola maitatu, hain gertu egonik urrun sentitzean?
Egunak aurrera darrai
eta sentsazio guztiak nahastu egiten dira
bidea bakarra bihurtzen den arte.
Eskuari begira, berriz, errepikatuko dio:
Eman labankada bat!
Eman, agure zahar honi...
Berez, zendua izan arte ez baitu ikasiko:
zein den hemen izaitearen benetako garrantzia
eta... epeltasun guztiak atzean utzirik
nahiagu du(t) jakin zein den arima bidez
egon eta komunikatzearen goxotasuna
odola lurretik isurtzen den heinean...

Jendez inguraturik
kanpora begira
barrurantz joan eta
zer da gelditzen zaidana?

Hamaika aldiz galdu eta berreskuratzen dut
norbaitekin egoteko beharra

Gelaren alderik ilunenari begira
pixkanaka gauza guztiek forma hartzen dute
baina ez da bizidunik den ezer eratzen

Gaua iritsi da
eta burura dezakedan ezerk ez dit hitzik egiten
ez eta besarkatu ohean

Irudikatzen biziz
jada ohituta
betiko bakardadean

Astor Piazzolaren soinuaren ondoan
akorde biziekin nahastean
ene maiteñoari begira
mundua bihar bertan amaituko balitz bezala
gozatuz daukadan guztia
bi besoz besarkatzen dudan bitartean
begiez maite dudala adieraztean
eta musikak nire ahotik hitz egiten duenean
eskaini diezaioket benetan
eta  esan
zer dagoen nire barnean
zer ematen didan...
zer nahi dudan:
egon gaitezela beti elkarren ondoan

Aspaldion inspiraziorik gabe nabil, baina gaur esaldi bat sartu da nire buruan eta ezin izan diot besterik gabe muzin egin.
Beti esaten diot jendeari, maitatzeko lehenbizi bakoitzak bere burua maitatu behar duela. Eta izugarrizko definizio eta gauza idazten ditu jendeak maitasunaren inguruan. Nik, hasierako puntu hori kontuan harturik, uste dut maitasuna esaldi honek adierazten duela nire kasuan:

Maite zaitut, zure ondoan nagoenean hobea naizelako, gehiago maite dudalako nire burua...

Igandea da, badakit. Egunotan beti datorkit burura horrelako zeoze. Bihar, astelehena izanik, betiko egunerokotasunean sartuko naiz eta esaldiok alde batera utzi beharko ditut.

Haizeak ia dena eraman dezake
urak ito dezakeen bezala, hutsuneak betez
Lurrak irensten duena, nekez azaleratuko da
eta suak gelditzen den oro erraz erreko luke
Hala ere, jendeak noiz aurkituko zain:
hortxe, izango da beti egia...