Odolaren Mintzoa

Bion begiradak gurutzatu dira
badakit zer gertatzen zaizun
gaur ere esan beharko didazu zer izan duzun etxean
eta irribarre batekin agurtuko nauzu, betiko moduan
ezin duzulako gustura egin negar: hau ez da unea, ez lekua, ez giroa

Gogorrak dira horrelako sentsazioak
gaizki begiratuko gintuzkete besarkada bat emango banizu
goxotasun guztiarekin esango banizu hemen nagoela, behar duzun guztirako eta muxu lasaigarri bat emango bagenio elkarri

baina ez nago hemen, hor nago; gertu eta urrun: ez urrunegi

Agertzen diren bide guztietatik bat aukeratu beharra daukat
ez da erreza, denak nahasten dira, eta ezerk ez du zentzu handiegirik
horregatik erabakitzen dut dena kolpe batez konpontzea
Zurekin elkartzea, nire bizitzako jokaldirik onena
Hala ere, ez dut zure aurpegia ezagutzen
Nirea ezagutzea bera kostatzen ari zait eta ez dakit nondik irten naizen
Hamabi mila urte elirateke nahikoa benetan gu zer garen jakiteko
Benetan hitzak berak beldurra ematen dit
Soilik atzera egitean pentsatzen dut zugan

Telebista ikusten ari nintzela
pailazo bat agertu zen eskenatokian
Argia iluna, eta aurpegia zuri, mimoen antzean
mugimendu biribilak egiten zituen, musikarekin batean
Eta hortxe nintzen galdu, Debussy entzutean:

Maitea, berriz izan zaitut gogoan
Denborak lausotu ditu zure begirada sakonak
baita zure bero lodia nire azalarekin bateratzean
Baina, argia, gure ilargiaren argia etorri zait burura
Sentsazio hori ez dut inoiz galduko, zutaz maitemindu nintzenekoa
Uste nuena baino bigunago sentitu nintzenean, ahul zure aurrean
lau nota dira nire bihotza oraindik ere mugitzen dakitenak
dantza egiten dute, zure bihotzarekin batean
eta ez dira inoiz galduko, Debussy entzutean

Fertxu Izquierdoren poema bat. Erabiltzen dituen irudi eta eskena konplexuen artean hauxe aurkitu nuen. Hitz-segida zuzena eta zehatza, nire bizipenatara iritsi zena. Nork izan du horrelakorik?

Ez zintudan aukeratu

baina arrastiriaren ondoren

gaua datorren bezalaxe

                                 agertu zinen

(ekiditeko modurik ez)

zuretzako poema bat

idaztearen truke

parrandarako gau ugari

                                saldu nituen

eta ahantzi zait jadanik

zure geografia

ezagutzeko asmoz

zenbat poema idatzi nituen

laster nire lerroetako

musa bihurtu zinen

eta agian hori izan zen

nire akatsik handiena:

musa gutxitan oheratzen

baita poetarekin

Inoiz hotzik sentitu al duzu?
bihotza bera hustu, uhinik txikiena ere gelditzen den arte?
Iluntasuna ezinegon bihurtzen da eta azalak
azalak ausardia guztia galtzen du
Pentsatu ezin, gaixoaren burua
Onik egotea besterik nahi ez duen helburu apala
apala baina benetakoa
Hotza sentitzen duenak bere buruaren zati bat du galtzen une batez
beharrezkoa den hori berreskuratu
behar dena eskuratu, bizi
Jakinik zer den hotza
zailena zera jakitea da:
zer egin asaldatzen zaituenean?

"Jada ez du zoritxarra besterik ematen; ameskaiztoa!"

"Barreneko guzti hori berari emateak bizitza kendu besterik ez du egiten"

"Sentimendu umil horiek autoestimua kixkaltzen dute"

"Indarra beharrezkoena denean ahultasunera eramaten nau"

"Gorroto dut oraindik ere nire bizitzatik URRUNDU NAHI EZ IZATEA"

"Okerrena bere indiferentzia da, inor ez banintz eta ezer gertatu izan ez balitz bezala egotea eta aritzea"

"Neure buruan behar dut hil, ezagutuz geroztik ikasitako guztia hil gabe, hori bai ezinezkoa..."

"Burutik joatea nahi dut, bizitza kontzientetik botea baitut"

Maitatu gehiago zure burua
nork maitatuko zaitu bestela
esan: "maite zaitut" egunero

Ez naiz ziur hau poema bat den, baina nonbait gorde nahiko nuke:

Idatziko nizuke, baina zertarako?

Esango nizukeen ezerk ez ninduke lasaituko

Ezingo nuke adierazi nahi dudan ezer

Kontraesanez beterik egoten naiz beti

Eta lehen ere baldin banituen

Bizitza berauetaz didazu josi

Ezerk ez du konpontzen nire adorea

Ez ote da nahikoa epe luzeegi honetan gertaturikoa?

Zauri batzuek ez dira ixten

Are gutxiago morfina bidez isilarazten direnean

Hala ere, ezingo dut ahaztu

Ez ona

Ez eta okerra:

Buruari emandako milaka bira

Inolako erantzunik lortu gabe

Gertu nuena pixkana zait joan

Eta sufrimendua besterik ez dut agerian

Dudana eta nahi nuena inoiz ez dira bat etorriko

Eta egunak betiko mugan nituzke pasako

Geroan lehenak zeresan handia duelako

Orain inoiz baino gehiago

Ez nintzateke zure ondora gerturatuko

Boteak ditut 27 komun zulotik
denak joan dira, ur zikina besterik ez bailiran  
iragandakoek ez dute ezer balio momentu batzuengatik izan ezik
ikasitako gauzek akats berberak oztopatzen dituzte
eta argitu are gehiago ederrak diren egunak
senti behar dena aprobetxatzen ikasten da
musikak mundua nola biltzen duen ere jakin daiteke
eta alkoholaren eraginpean bada ere norbaiti ere beti esan dakioke maite duzula
Bizitzak gauza asko ematen ditu, denak, bera gabe ez baitugu ezer
eta hemendik aurrere ere berriz damutuko naizena badakit ere, aurrera egingo dut unea gozatuz, aprobetxatuz
eta ametsik gozoenak gustoko baditut ere
horietariko batzuk egi nahi ditut bihurtu,
bestela ez bainaz inoiz neure burua guztiz maitatzera iritsiko
komunetik joan da, eta joanen da aprobetxatu ez dezakedan guztia
bestea nire barruko bihurtuko da, eta berak emango dio
gainerako elikagaiek giharrei bezala
nire arimari behar duen taupada
nahiz eta horretarako beti beste urtebete behar izan

Inork maitatu ez nauenaren sentipenarekin idatzi dut poema hau. Maitatu nahi duen orori eskeinia:

Nik bakarrik dakit

Zeintzuk izan diren gure arteko bideak

Neronek bakarrik

Okerren pasatako momentuak zeintzuk izan diren

Inori ez baitiot esan zer gertatzen den nire barruan

Altxorra bezala gorde ditut sentsaziorik bizienak,

gerora geldituko zaizkidan momentuak

Nik bakarrik dakit

Zenbat min jasan dezakedan, oraingoz

Neronek bakarrik

Zein momentutan maitemindu naizen, hitzez eta minez

Isurtzen ditudan algarak, zeinen gazi eta hezeak diren

Neure burua gorrotatzen iragandako arratsalde lainotsuak,

dudana baino gehiago merezi ote dudan galdetuz

Nik bakarrik dakit

Eguzkiak zer sentiarazten didan bere argiarekin

Neronek bakarrik

Zenbat kostatzen zaidan jaikitzea eta, batez ere, esnatzea

Ametsik goxoenek zeinen aurpegia duten

Azalean zenbat ile ditudan, denak batera altxatzen direnean eta

zenbat odol gal dezakedan tristezia minutu batean

Nik bakarrik dakit

Sentsazio jalea izatea zer den

Neronek bakarrik

Lau notek zenbateko garra pizten duten ene bihotzean

Tronpeta batek agurrak nola espresatzen dituen

Dakidan modu bakarrean, haizeari abestuz, une batez bada ere

nola esaten diodan barnean dudan maitasunari baietz

Oihan bateko argi diztiratsu zein ikustezina naiz

beti izkutaturik, beti unearen bila...

noiz aterako zain.

Begiak irekirik ditut eta mugimendu guztien jabe naiz.

Gaur ere ez dago harrapakinik,

ezin ahotara eraman ezer.

Erdi erdian nago, basatitasunaren muinean,

baina kate batek du nire lepoa gaztigatzen.

Mundua safari bat da eta bere esklabua naiz

Ez du inork nire beharrik, neronek ere ez biziraun nahi badut

Hori da nire patua: senari eustea; eguneroko bortizkeria

Indar guztiak xahutzen egiari eusteko;

naizenaz harrotzeko, izkutatzen naizen bitartean

Negarra zen haurtzaroko ihesia, hori zen dena

Gaur lepoa bihurrituko nioke baten bati...

bere odola, oraindik epela, nire hortzetatik zehar

eta masailetik behera nola igarotzen den sentitu

Baina esan dut: hau safari bat da, inork ezin ditu begi hauek ikusi

Katea baino okerragoa den iluntasuna jarriko lidakete

Ez; ikusten jarraitu nahi dut, amestu

barrendik ateratzen diren hotsak entzun, sentitu

nire eremua, behintzat, ez didate kenduko

Harraparia naiz, nor naizen ezin ahaztu

esnea edanez irribarre egingo dut

gaua iritsi eta gorroto dudanaren oinazearekin amesteko itxoiten.

mundua aldatzeko; nire mundua, iluna, osatzeko